اخرین تصویری که از وبلاگ قبلیم دارم اینه که حدود 4،5 سال پیش لپتاپم روی میزم باز بود و داشتم تو بیان میچرخیدم؛ پاشدم رفتم دستشویی و وقتی برگشتم دیدم وبلاگم حذف شده. اون موقع به همه گفتم خودم پاک کردم ولی نمیدونم چیشد حقیقتا.
همون موقع هم نمینوشتم. واقعا هم یادم نمیاد پستام چی بود ولی اکثرا از BTS و kpop بود. چرت و پرت. الان هم ژورنالم یک صفحه در میون کلاژ و لا به لاش نوشتههای خبری و کوتاهه، کلا از یک مقطعی به بعد دیگه نتونستم تراوشات ذهنمو اون طور که دلم میخواد نه بنویسم، نه بیان کنم. ولی یادمه یک مدت زمان خیلی خوبی واقعا اهل قلم بودم و حتی اشعار نوی فرانسوی هم مینوشتم:)))
الانم فقط و فقط تقصیر این عمامه به سر هاست که دوباره گذرم به بیان افتاد وگرنه واقعا، دور از شوخی، حالمو به هم میزنه. ولی خب این یکی دو روز این صفحه رو چک میکردم و با دیدن چندتا وبلاگ aesthetic هوس کردم منم دوباره وبلاگ بزنم (بله من همین قدر ساده گول ظواهرو میخورم)
قطعا این فلاکت که تموم بشه برمیگردم به روستای تلگرام به چنل 29 میلیونی خودم چون به غیر از اون وبلاگهای استتیک به قوم بزرگ ارزشیهای بیان برخوردم، از اونا که شوهرا و داداشاشون "حافظین امنیت کشورن"
بعدم اینجا نمیتونم بامزه باشم. احساس میکنم زنجیر شدم. البته کلا این دو هفته جوری منو چلونده و خشکونده که دیگه نایی برای جوک گفتن و sarcastic بودن ندارم. همینه دیگه دارید میبینید، چی بگم؟ زدن کشتن بردن خوردن هنوزم هستن.
عکس اول پست هم eras tour اجرای down bad هستش که امروز با زیرنویس فارسی دیدم و چون relatable بود اسکرینشات گرفتم (876 تا اسکرینشات دیگه هم گرفتم)
بیداری؟